Tarihte edamame kelimesinin geçtiği bilinen ilk belge, bir teşekkür mektubudur. 1275 yazında Budist keşiş Nichiren, tapınağa taze soya fasulyesi bırakan bir müridine kısa bir not yazar; o notta bu yeşil baklaların adı geçer. Demek ki yedi yüz elli yıl önce de insanlar birbirine edamame hediye ediyordu.

Kelime iki parçadan oluşur: eda 枝 dal, mame 豆 fasulye. Dal fasulyesi. Eski Japonya’da bu baklalar dallarıyla birlikte demet halinde satılır, insanlar onları yolda yürürken koparıp yerdi. Soyanın kendisi çok daha yaşlıdır; Çin’de yaklaşık yedi bin yıl önce evcilleştirilmiş, altıncı yüzyıl dolaylarında Kore üzerinden Japonya’ya geçmiştir. Edamame, bu kadim bitkinin en genç, en yeşil halidir: tam olgunlaşmadan, tatlılığı hâlâ içindeyken toplanan bakla.

Hazırlanışı neredeyse bir kural kadar sadedir. Baklalar kısa süre buharda ya da tuzlu suda pişer, parlak yeşilini kaybetmeden ateşten iner, üzerine iri taneli deniz tuzu serpilir. İzakaya masalarında sohbet uzadıkça kabuklar birikir, parmaklar tuzlanır.

Bir keşişin mektubuna girecek kadar mütevazı, yedi asrı aşacak kadar kalıcı. Sofraya böyle bir misafirle başlamak bize doğru geliyor.