Poke, Hawaii dilinde enine kesmek demektir. Tarif, kelimenin içindedir: balıkçılar günün avından küpler keser, deniz tuzu, limu denilen yosun ve kavrulmuş kukui cevizinden yapılan inamona ile karıştırır, güvertede paylaşırdı. Yemeğin özü buydu: elinde ne varsa, en taze haliyle, bir kapta.

On dokuzuncu yüzyılın sonunda adalara gelen Japon göçmenler, plantasyonlarda çalışırken yanlarında soya sosunu ve susam yağını getirdiler. Poke bu iki dünyayı birleştirdi; Hawaii’nin tuzu Japonya’nın umamisiyle tanıştı ve bugün bildiğimiz tat doğdu.

Kase misafir kabul etmeyi hep bildi; her limanda yerel bir aksan edindi. Bizim aksanımız karides. Akdeniz kıyısında karides bir lüks değil, gündelik bir sevgidir; ağların en tanıdık yüzü, mangalların baş köşesidir. Tatlı etli karides, sıcak pirincin, taze sebzelerin ve avokadonun arasında bu kaseye çok yakışıyor.

Bir balıkçı güvertesinin rahatlığı, bir Akdeniz şehrinin malzemesi. Kase aynı kase; deniz değişti, cömertlik değişmedi.