Bazı yemeklerin adı, tarifin ta kendisidir. Hawaii dilinde poke, enine kesmek demektir. Balıkçılar günün avından düzgün küpler keser, deniz tuzuyla, limu yosunuyla ve kavrulmuş kukui cevizinden yapılan inamona ile karıştırır, ağlar toplanırken güvertede paylaşırdı. Ne sunum kaygısı, ne tarif defteri; denizin verdiği neyse o.

Yemeği bugünkü haline getiren, adaların göç tarihidir. On dokuzuncu yüzyıl sonunda şeker plantasyonlarında çalışmaya gelen Japon işçiler, soya sosunu ve susam yağını getirdi; tuzun yerini yavaş yavaş shoyu aldı. Bugün bildiğimiz poke, Polinezya’nın açık deniz mirası ile Japonya’nın mutfak hafızasının evliliğidir. Kasenin dünyayı dolaşması ise yakın tarihin işi; 2010’lardan sonra poke, Honolulu’dan çıkıp her kıtada bir tezgâh buldu.

Bizim kasemizde başrol somonda: ipeksi turuncu küpler, sıcak pirinç, avokado, taze sebzeler ve susam. Somonun poke ile tanışması da yeni sayılır; ama bazı tanışıklıklar, yaşına bakılmayacak kadar iyi anlaşır.

Bir güverte yemeğinin yolculuğu: tuzdan shoyuya, Pasifik’ten Akdeniz’e.